กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391 ความงามอันไม่คาดคิด
หวงฝู่เส้าเย่รู้ว่านางจงใจยั่วโทสะเขา จึงแสร้งทำเป็นถูกนางยั่วจนโมโห ให้นางได้ระบายอารมณ์เสียบ้าง เป็นดังที่คิด นางเผยสีหน้าสะใจราวกับได้ชำระแค้นครั้งใหญ่
เฮ้อ ปราชญ์กล่าวไว้ดีจริงหนอ “มีเพียงสตรีกับข้าน้อยที่เลี้ยงดูยาก เข้าใกล้ก็ไร้ความเคารพ ห่างไกลก็ห่างเหิน” ระยะห่างนี้ช่างยากจะกะเกณฑ์ แต่ถึงจะยากเพียงใดก็ต้องลองกะเกณฑ์ดู ใครใช้ให้เขาดันชอบนางเข้าแล้วเล่า?