กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 ห้ามไปหาเขา
ลู่เสี่ยวหนิงเพิ่งก้าวออกจากห้อง ก็เห็นหวงฝู่เส้าเย่ยืนไพล่มืออยู่กลางลาน มองนางด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
เขาคาดเดาไว้แล้วว่านางจะมา
ลู่เสี่ยวหนิงเดินเข้าไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ได้หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย ครั้นเดินสวนกัน หวงฝู่เส้าเย่ก็คว้าต้นแขนนางไว้
ลู่เสี่ยวหนิงถามเสียงเย็นชา “มีธุระอะไร?”
“ยังโกรธข้าอยู่หรือ?” แววตาของหวงฝู่เส้าเย่อ่อนโยนเป็นประกาย เจือความหมายเอาใจอยู่เล็กน้อย
“ใครจะมีเวลาว่างไปโกรธกัน” ลู่เสี่ยวหนิงมีสีหน้าเฉยชา ห่างเหิน
นางเองก็พูดไม่ถูกว่าคิดอย่างไร ก่อนหน้านี้นางคิดไว้ดีแล้วว่าจะปฏิบัติต่อกันด้วยมารยาทระหว่างขุนนางกับฮ่องเต้ ทว่าพอพบเขาเข้าจริง ๆ กลับอดทำหน้าบึ้งไม่ได้