กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ
โชคดีที่รถม้ามาถึงจวนสกุลลู่ในไม่ช้า ลู่เสี่ยวหนิงกำลังจะลงจากรถ หวงฝู่เส้าเย่ก็เอ่ยว่า “เอาขนมไปด้วย นี่เป็นน้ำใจจากพระสนมเสียนเฟย”
“อ้อ” ลู่เสี่ยวหนิงน้อมรับคำชี้แนะโดยไม่รีรอ หยิบกล่องอาหารขึ้นมา
“ข้าไม่ลงไปแล้ว” หวงฝู่เส้าเย่เอ่ยเสียงอ่อนโยน
“อ้อ”
เดิมทีก็ไม่อยากให้เจ้าลงไปอยู่แล้ว หากมีคนเห็นเข้า มีแต่จะเพิ่มความยุ่งยากเปล่า ๆ
“คืนนี้กลับไปพักที่หอหานชุ่ยดีหรือไม่?” ลู่เสี่ยวหนิงยื่นตัวออกไปเกือบครึ่งแล้ว หวงฝู่เส้าเย่ก็รั้งนางไว้
ลู่เสี่ยวหนิงเอ่ยอย่างจนใจ “ท่านย่าข้าป่วย ข้าต้องคอยปรนนิบัติยามเจ็บป่วย”
พูดราวกับว่าพวกเขาจะลอบนัดพบกันยามดึกสงัดอย่างนั้น