เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 แสร้งวางท่าไร้ขีดจำกัด
กว่าจะปีนขึ้นไปถึงยอดเขาได้ก็แทบแย่ ลู่เสี่ยวหนิงนึกว่าด้านล่างมีคนขวางอยู่มากมาย ข้างบนคงไม่มีคนมากนักแล้ว ใครจะคิดว่าเมื่อทอดสายตามองไป ลานกว้างใหญ่หน้าประตูวัดกลับเบียดเสียดไปด้วยผู้คน มองไกล ๆ เห็นเป็นคลื่นคนดำทะมึน
ลู่เสี่ยวหนิงอยากมองหามารดาและบุตรสาวตระกูลโหลว แต่จนปัญญาจะหาให้พบ
ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วยามก่อนเริ่มมหาพิธีเบิกเนตรอธิษฐานขอพร ฮูหยินเฉินเหนื่อยจนแทบหมดแรง ส่วนฮูหยินอีกหลายท่านก็ไม่ต่างกันนัก ฮูหยินเฉินจึงพาพวกนางไปพักที่ห้องเครื่องหอมก่อน เสิ่นซินหรุ่ยข้อเท้าแพลงระหว่างทาง จึงไปพักด้วยเช่นกัน เฉินเยี่ยนอวี่กำชับน้องสาว เฉินซือเหยาว่า “พวกเจ้าไปโถงมหาบุรุษก่อนเถิด ข้าจะอุ้มเยี่ยนผิงไปส่งที่ห้องเครื่องหอม แล้วจะตามไป”