กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 ตายไม่ลงแล้ว
“อะไร? ไม่เชื่อหรือว่าข้าเป็นหมอเทวดา อีกไม่นานเจ้าก็จะได้เห็นเอง” ลู่เสี่ยวหนิงยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งไปตรงหน้าเขา “กัดไว้”
ความฉงนในดวงตาชายหนุ่มยิ่งทวีขึ้น
ลู่เสี่ยวหนิงอธิบายว่า “ข้าจะจัดการบาดแผลให้เจ้า มันจะเจ็บมาก กัดผ้านี่ไว้ จะได้ไม่ทนไม่ไหวจนร้องไห้ออกมา”
สีหน้าชายหนุ่มยิ่งดูแย่ลง เขาจะร้องไห้หรือ? ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยร้องไห้เลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตามีรสเค็มหรือหวาน
ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา “ไม่ต้อง”
ลู่เสี่ยวหนิงกลอกตาใส่ “อย่ามาทำเป็นวีรบุรุษเอาตอนนี้ เดี๋ยวก็เผยธาตุแท้เหมือนหลานชายเสียเอง”
จิตสังหารในดวงตาชายหนุ่มพลันเพิ่มพูนขึ้นอีก เขาจ้องลู่เสี่ยวหนิงอย่างดุดัน