กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 จากไปโดยไม่บอกกล่าว
เพราะล่าช้าไปครู่หนึ่ง กว่าลู่เสี่ยวหนิงจะเข้าเมือง ฟ้าก็มืดลงแล้ว
เถ้าแก่โม่พาคนมารอรับที่ประตูเมืองตั้งนานแล้ว เกือบจะออกไปตามหานอกเมืองเสียด้วยซ้ำ
กิจการของจวนสกุลจี้ใหญ่โต ตั้งแต่หวยอันไปจนถึงจินหลิง หรือแม้แต่ทางเหนือและทางใต้ ล้วนมีสาขาอยู่ทุกหนแห่ง ตลอดทางของลู่เสี่ยวหนิงจึงมีคนจัดเตรียมที่พัก อาหาร และดูแลทุกอย่างไว้ให้ นับว่าสะดวกสบายไม่น้อย
เมื่อเถ้าแก่โม่เห็นคนผู้หนึ่งถูกหามลงมาจากรถม้า ก็สะดุ้งจนตัวสั่น “คุณหนู นี่…”
ลู่เสี่ยวหนิงตอบว่า “เก็บได้ระหว่างทาง”