กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 ข้าคือหมอเทวดา
โกรธก็ส่วนโกรธ ทว่าก็ต้องยอมรับความจริง
เมื่อม้าไม่อยู่ รถม้าก็กลายเป็นเพียงของตั้งโชว์พัง ๆ รถยังบรรทุกข้าวของไว้อีกมาก จะให้แบกเดินไปก็ไม่สมจริง ที่สำคัญคือนางตัดใจทิ้งรถม้าคันนี้ไม่ลง ท่านยายอุตส่าห์เตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ ในยุคโบราณ รถม้าหรูสักคันก็เทียบได้กับรถหรูโรลส์รอยซ์ในยุคปัจจุบัน
ลู่เสี่ยวหนิงครุ่นคิดแล้วกล่าวกับจี้จิ่ว “จี้จิ่ว ข้ากับตู้รั่วจะเฝ้ารถม้าอยู่ที่นี่ เจ้าเข้าเมืองไปที่ร้านผ้าไหมตระกูลจี้ แล้วขอม้าจากเถ้าแก่โม่มาสักตัว”
จี้จิ่วเอ่ยอย่างกังวล “แต่คุณหนูอยู่กับตู้รั่วเพียงสองคน...”
เขาไม่วางใจให้สตรีสองคนอยู่ที่นี่
ลู่เสี่ยวหนิงกล่าว “กลางวันแสก ๆ ที่นี่ก็เป็นทางหลวง ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรหรอก เจ้ารีบไปรีบกลับ”