เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 203
ชายหนุ่มเดินมาตรงหน้าเธอ ใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้น ยกใบหน้าเล็ก ๆ ที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืนขึ้นมา รูรูม่านตาของจ้าวอวิ๋นจิ่นหดเกร็งลงทันที ใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มสะท้อนอยู่ในดวงตาใสกระจ่างสีดำของเธอ
“คุณอยากให้ฉันกลับมา ฉันก็ยอมกลับมาแต่โดยดีแล้ว” เสียงของจ้าวอวิ๋นจิ่นแผ่วเบาราวกับลูกแมว สายตาเหลบลบไปมาไม่เป็นสุข เพียงแค่ไม่กล้าสบมองบนใบหน้าของชายหนุ่ม
คำพูดของฮั่วเฉียง แม้ฟังแล้วในใจเธอจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ก็จดจำเอาไว้ในใจ ยอมคล้อยตามเขาเสียหน่อย บางทีเรื่องราวหลายอย่างอาจจะจัดการได้ง่ายขึ้นบ้าง
“ถ้าไม่มีหยางเสวี่ย คุณยังจะกลับมาไหม”
แน่นอนว่าไม่ เธอคิดคำสี่คำนี้ขึ้นมาในหัวอย่างเด็ดขาด
แต่เธอไม่กล้าพูดความจริง และก็ไม่กล้าแต่งโกหกคำโต ขัดกับใจ คำตอบทั้งสองแบบ ไม่ว่าแบบไหนก็อาจทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าโกรธเกรี้ยวขึ้นมาได้โดยตรง