กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 167
เจิ้งคุนสยงรู้ว่ายังมีจุดซุ่มยิงอยู่ ดังนั้นหลังจากยิงเสร็จ ชายหนุ่มจึงกระโดดลงมาจากบนต้นไม้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วใช้พุ่มไม้เป็นที่กำบัง
เจิ้งคุนสยงรู้ว่ายังมีจุดซุ่มยิงอยู่ ดังนั้นหลังจากชายหนุ่มยิงเสร็จ จึงกระโดดลงมาจากบนต้นไม้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วใช้พุ่มไม้เป็นที่กำบัง แขนขวาที่ได้รับบาดเจ็บส่งคลื่นความเจ็บปวดออกมาจากการรั้งดึง ชายหนุ่มเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วย่อตัวต่ำเดินมุ่งหน้าไปทางศพ
เจิ้งคุนสยงย่อตัวลงชักมีดพกทหารออกมา แล้วเริ่มสลักสัญลักษณ์ลงบนใบหน้าของศพ โดยวาดรูปวงรีขึ้นมาก่อนหนึ่งรูป จากนั้นจึงวาดหัวลูกศรไว้ด้านบน ให้หัวลูกศรชี้ไปทางทิศตะวันออก เจิ้งคุนสยงเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของศัตรูออก จากนั้นจึงเดินมุ่งหน้าไปทางจ้าวอวิ๋นจิ่น