ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

เจิ้งคุนสยงเหลือบมองหมูอ้วนที่นอนน้ำลายไหลอยู่ข้างหลัง อีกฝ่ายหมดสติสมประดีไปเพราะฤทธิ์ยาเสพติดนานแล้ว ร่างกายอ่อนเปลี้ยเคียกลอกเหมือนโคลนตม แม้แต่เปลือกตาก็ยังลืมไม่ขึ้น น้ำลายในปากไหลย้อยตามมุมปากลงสู่พื้น ไม่เหลือความสามหาวเกรียงไกรเหมือนตอนตั้งสติได้แม้แต่น้อย เหลือเพียงสภาพซึมเซาหร็อยเหร็อยที่ขาดจิตสำนึกเท่านั้น

“ฉันช่วยเธอครั้งหนึ่ง บอกสถานที่อยู่ของ Tong มา”

จ้าวอวิ๋นจิ่นสั่นหัว

“อย่าท้าทายความอดทนของฉัน” เสียงของผู้ชายฟังดูดีมาก ทุ้มต่ำมีเสน่ห์ ฟังไม่ออกถึงความวู่วามเลยสักนิด

“ถ้าตอนนี้คุณไป ฉันตกอยู่ในมือคนพวกนี้ก็ต้องตายเหมือนกัน”

ความหมายของจ้าวอวิ๋นจิ่นกระจ่างแจ้งยิ่งนัก เธอต้องการตามเจิ้งคุนสยงออกจากสถานที่พิพาทแห่งนี้ ส่วนการบอกที่ซ่อนของ Tong ให้เจิ้งคุนสยงรับรู้นั้น เงื่อนไขคือเจิ้งคุนสยงต้องคุ้มครองความปลอดภัยให้เธอได้