ตอนที่ 311 โปจิจัง

ตอนที่ 311 โปจิจัง

ตรงทางเข้าฐานในหุบเขา โครงกระดูกราชาสองตนที่เฝ้าประตู พอเห็นร่างสีฟ้าที่กระโดดดึ๋งๆ มาแต่ไกล ตัวก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที

พวกมันไม่ได้โบกมือกระดูกอย่างกระตือรือร้นเหมือนทุกที แล้วส่งเสียงทักทายว่านายท่านโปจิสวัสดีครับ

โครงกระดูกทั้งสองทำเพียงยืดหลังตรงเงียบๆ กำดาบยักษ์ในมือแน่นขึ้น มองตรงไปข้างหน้าไม่เหลียวมองไหน

โปจิกระโดดมาถึงหน้าประตู ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติเช่นนี้

“นี่ พวกเจ้าสองคน วันนี้ทำไมไม่ทักทายข้าล่ะ?”

ขากรรไกรของโครงกระดูกราชาตนหนึ่งขยับไปมา ส่งเสียงกึกกัก สุดท้ายก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา

ทหารยามอีกตนใช้ดาบยักษ์เคาะพื้นเบาๆ ถือเป็นการตอบรับ

“ชิ ไม่พูดก็ช่างเถอะ”

โปจิบ่นพึมพำคำหนึ่ง แล้วกระโดดดึ๋งผ่านตรงกลางระหว่างทหารยามทั้งสองตนไป