ตอนที่ 301 รอ

ตอนที่ 301 รอ

พอดึกสงัดลง หน้าต่างบานนั้นบนชั้นสามก็ยังคงเปิดไฟสว่างอยู่

แสงไฟสีส้มอบอุ่นส่องลอดออกมาจากหน้าต่าง ตัดกับตัวตึกอันมืดมิดจนกลายเป็นกรอบสี่เหลี่ยมที่ดูอบอุ่น

ป้าจางนั่งอยู่บนโซฟา ในมือถือแก้วน้ำที่เย็นชืดไปนานแล้ว สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องนอนของลูกสาวที่ปิดสนิท

ในห้องนั่งเล่นเงียบสงบมาก

ทีวีปิดไปตั้งนานแล้ว เสียงฮัมเบาๆ จากตู้เย็นที่กำลังทำงานจึงดังชัดเจนเป็นพิเศษในห้องอันว่างเปล่า

นาฬิกาแขวนผนังเดินเสียงดังติ๊กต็อก แต่ละวินาทีเหมือนกำลังย้ำเตือนนางว่า เวลายังคงเดินต่อไป แต่ใครบางคนกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ช่วงเวลาหนึ่งไปตลอดกาล

ป้าจางวางแก้วน้ำลง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน