ตอนที่ 300 น้าจาง

ตอนที่ 300 น้าจาง

สุดท้ายโปจิก็ไม่ได้ไปพิพิธภัณฑ์

หลังจากก่อเรื่องวุ่นวายระดับยี่สิบห้าตันบนถนน ซูฉิงก็รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายในร่างถูกสูบไปจนเกลี้ยง

ซูฉิงในตอนนี้อยากจะหาที่นุ่มๆ ทิ้งตัวแผ่หลาเป็นแผ่นแป้ง ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องทำอะไร นอนยาวไปจนถึงวันที่สหพันธรัฐล่มสลาย สัตว์ประหลาดสูญพันธุ์ไปเลย

โปจิเองก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสภาพจิตใจที่จวนเจียนจะพังทลายของซูฉิง จึงไม่ได้ส่งเสียงเอะอะร้องจะไปผจญภัยที่ไหนอีกอย่างหาได้ยาก

มันเพียงแค่หมอบนิ่งๆ อยู่บนหัวของซูฉิง หนวดเส้นเล็กนุ่มนิ่มสองเส้นคอยดึงเส้นผมของนางเบาๆ คล้ายกำลังช่วยนวดหนังศีรษะให้แบบสะเปะสะปะตามวิธีเฉพาะตัวของมัน

หนึ่งคนหนึ่งสไลม์เดินกลับบ้านกันอย่างเงียบเชียบเช่นนั้น

แสงอาทิตย์อัสดงทอดยาวเงาของพวกนางบนทางเท้า ร้านรวงริมทางเริ่มเปิดไฟทีละดวง แสงสีส้มอบอุ่นทอดลงบนพื้นเป็นหย่อมๆ ดูน่าสบายตา

พอเดินผ่านสี่แยกที่มีรถราขวักไขว่แห่งหนึ่ง จู่ๆ ฝีเท้าของซูฉิงก็ชะงักลง

สายตาของนางมองฝ่าการจราจรอันคับคั่ง ไปยังตึกแถวเก่าๆ ที่ผนังหลุดร่อนตรงข้ามถนน