เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 ตัดหน้าชิงวาสนา วินาทีความหวังพังทลาย
กลิ่นคาวเลือดเบาบางยิ่งนัก
เมื่อถูกกลิ่นเหม็นเน่าของซากใบไม้ที่อบอวลตลอดทั้งปีในป่าแห่งหมอกพิษโชยกลบ ก็แทบจะไม่ได้กลิ่นเลยแม้แต่น้อย
เสิ่นจิงฉือยืนอยู่ด้านหลังต้นไม้แห้งกรังต้นหนึ่งซึ่งห่างจากหินผาสีดำไปสิบกว่าเมตร
ในโคลนตมใต้ฝ่าเท้า ท่อนหางงูอันหนาใหญ่ครึ่งท่อนยังคงกระตุกเกร็งอย่างไร้จิตสำนึก
นี่คืออสรพิษหนองบึงสองเศียรตัวหนึ่ง
เมื่อสิบลมหายใจก่อนหน้านี้ สัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่คอยทำหน้าที่เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์หญ้าวิญญาณตัวนี้ ยังคงขดตัวอยู่ในเงามืดด้านหลังก้อนหิน เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพชายผู้กำลังตะเกียกตะกายพุ่งเข้ามาคนนั้นด้วยการโจมตีอันถึงแก่ชีวิต
เสิ่นจิงฉือไม่ได้แม้แต่จะชักกระบี่ออกมา
นางเพียงแค่ร่อนตัวลงมาจากต้นไม้แห้งกรังอย่างไร้สุ้มเสียง มือซ้ายที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นลึกเข้าไปในปลักโคลนอย่างแม่นยำ แล้วบีบกุมจุดตายเจ็ดชุ่นของงูเหลือมยักษ์ไว้แน่น
ปราณมารยอดมรรคอันบ้าคลั่งพลันทะลักเข้าไปในพริบตา