เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 สติขาดสะบั้น สัญญาณธาตุไฟเข้าแทรก
กลิ่นอายในดงโคลนตมยังคงชวนให้คลื่นเหียนสะอิดสะเอียน
กลิ่นคาวเหม็นสาบอันเป็นของอสรพิษหนองบึงสองเศียร ผสมปนเปไปกับกลิ่นอายใบไม้แห้งเน่าเปื่อย อวลคลุ้งอยู่ในสายหมอกหนาสีเทาหม่นเนิ่นนานไม่ยอมจางหาย
เสิ่นจิงฉือยืนนิ่งอยู่กับที่
ดวงตาสีทองหม่นทอดมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน ผ่านช่องเปิดของหน้ากากเงิน
บนถุงมือหนังสีดำมีเศษซากชิ้นเล็กละเอียดเปรอะเปื้อนอยู่ นางคร้านแม้แต่จะปัดมันทิ้ง
ในจุดที่ห่างจากนางไปเพียงก้าวเดียว
ชายผู้สวมชุดคลุมกระบี่มาตรฐานของสำนักชิงอวิ๋นผู้นั้น กำลังคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น ประหนึ่งรูปปั้นดินเผาชั้นเลวที่หยุดนิ่งแข็งค้างอยู่ตรงริมขอบหินผาสีดำ
แผงอกของเซียวเฉินหยุดขยับขึ้นลงไปนิ่งสนิทถึงสามวินาทีเต็ม
มือขวาโลหะที่เพิ่งคว้าพลาดจากหญ้าชำระกระดูกทองนิลข้างนั้น ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างแข็งทื่อ ระหว่างซอกนิ้วโลหะ โคลนดำที่ถูกบีบแหลกละเอียดค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาตามปลายนิ้วอย่างเชื่องช้า