เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ร่างเงาลวงตา ผู้คลั่งไคล้กระบี่ถูกปั่นหัว
ประกายกระบี่สีขาวฉีกกระชากอากาศ
พกพาจิตสังหารอันบ้าคลั่ง ฟาดฟันลงบนกิ่งไม้หนาทึบที่เสิ่นจิงฉือนั่งอยู่เมื่อครู่อย่างแม่นยำ
เศษไม้ระเบิดกระจาย
เรือนยอดไม้โบราณถูกพละกำลังอันป่าเถื่อนนี้ผ่าออกเป็นสองส่วนจากตรงกลาง ล้มครืนลงมาอย่างสนั่นหวั่นไหว ฟาดหักกิ่งก้านสาขาด้านล่างเป็นชั้น ๆ พัดพาสายฝนใบไม้ร่วงอันเน่าเหม็นตกลงมา
เสิ่นจิงฉือยืนอยู่ในเงามืดอีกแห่งซึ่งห่างจากต้นไม้ที่หักโค่นออกไปสามสิบเมตร
ฝ่าเท้าเหยียบอยู่บนเถาวัลย์ขนาดหนาเท่าข้อมือเส้นหนึ่ง
[ย่างก้าวเงาทมิฬ]
สัญชาตญาณในการท่องไปในความมืดมิดของเผ่ามาร
ในชั่วพริบตาที่เซียวเฉินหันศีรษะมา ทั้งร่างของนางก็ได้กลายสภาพเป็นสายหมอกทมิฬไร้รูปร่าง เลื่อนไหลไปตามลวดลายของลำต้นไม้ เข้าสู่ส่วนลึกของหมอกหนาอันมืดสลัวอย่างไร้สุ้มเสียง