กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 “มือขาด” ที่ส่งมาถึงประตู กับความเดือดดาลอันไร้สามารถของเซียวเฉิน
หมอกสีเทาพลุ่งพล่านอยู่ใต้ฝ่าเท้า ราวกับหม้อน้ำแกงข้นที่กำลังเดือดพล่าน
กลิ่นเน่าเปื่อยภายในป่าแห่งนี้รุนแรงจนรมผู้คนแทบสลบ
เสิ่นจิงฉือพิงกายอยู่กับลำต้นไม้แนวนอนอันหนาทึบ
ผิวเปลือกไม้หยาบกระด้าง เต็มไปด้วยตะไคร่ปรสิตสีเทาขาวชั้นหนึ่ง ความชื้นซึมผ่านอาภรณ์แนบติดแผ่นหลัง นำพาความเย็นเยียบสายหนึ่งมาด้วย
นางก้มศีรษะลง
นิ้วโป้งมือซ้ายถูบนถุงมือหนังของมือขวาเบา ๆ คราหนึ่ง
เช็ดเศษไม้สดที่เพิ่งติดอยู่เล็กน้อยออกไป
[จุ้ยเย่] พร้อมฝักกระบี่สีดำวางนิ่งอยู่บนตักของนาง อุณหภูมิบนด้ามกระบี่เย็นยิ่งกว่าอากาศโดยรอบหลายส่วน
สายตาทอดผ่านร่องว่างระหว่างใบไม้แห้งที่ทับซ้อนกันอยู่เบื้องล่าง