เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 - มุ่งหน้าสู่ไท่ชู
วิ้ง
เปรี๊ยะ
ผืนฟ้าที่เคยสงบเงียบถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยก อุโมงค์มิติอันลึกล้ำปรากฏขึ้นกลางเวหา
จีเสวียนในชุดขาวโบกสะบัด ก้าวเดินออกมาอย่างสง่าผ่าเผย
นับตั้งแต่ออกจากมณฑลเทียนของตระกูลจีมาเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน ในช่วงเวลานี้เขาได้ข้ามผ่านความว่างเปล่าอย่างต่อเนื่อง ผ่านพ้นมณฑลใหญ่มานับสิบมณฑล
เขายืนตระหง่านอยู่บนก้อนเมฆ ดั่งต้นสนที่เหยียดตรงไม่โอนเอน
เมื่อทอดสายตามองไปรอบทิศ ทิวเขาซับซ้อนทอดตัวยาวเหยียด บดบังแสงตะวันจนมืดมิด
กลิ่นอายแห่งยุคดึกดำบรรพ์พัดพาเข้าปะทะใบหน้า ผืนแผ่นดินถูกปกคลุมไปด้วยเม็ดทรายสีแดงชาด ลมหนาวพัดกรรโชกมาเป็นระลอก เม็ดทรายและก้อนหินปลิวว่อน เวิ้งว้างรกร้างอย่างยิ่ง
ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น ปราณความโกลาหลไหลเวียน คล้ายดั่งพลังดั้งเดิมที่ยังไม่ได้รับการบุกเบิก