ตอนที่ 171 นางช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ตอนที่ 171 นางช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ในดวงตาของเถาเยา เปล่งประกายแสงอันบ้าคลั่งและชั่วร้ายอำมหิต

เซิ่งเยวี่ยมองดูนาง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงไอหนาวเหน็บที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

สตรีผู้นี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

แม้กระทั่งแผนพิษพยัคฆ์ร้ายยังไม่กินลูกเช่นนี้ก็ยังคิดออกมาได้

เขาคิดจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ

ทว่าเถาเยาราวกับมองทะลุความคิดจิตใจของเขา นางแค่นหัวเราะเสียงเย็นคราหนึ่ง แล้วปล่อยแขนเสื้อของเขา

“ท่านพ่อ ท่านยังลังเลอันใดอยู่อีกเจ้าคะ” นางลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่มิได้มีอยู่จริงบนหัวเข่าเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง “หรือท่านจะยอมทนถูกยัยเด็กผมเหลืองจาวจาวผู้นั้น เหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้าไปชั่วชีวิตจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“ท่านใจอ่อนต่อนาง แต่นางเคยใจอ่อนต่อท่านสักครึ่งส่วนหรือไม่ นางทำให้ท่านต้องอับอายขายหน้าจนลงจากเวทีมิได้ต่อหน้าขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนัก! นางทำให้ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะจวนโหวผิงหนานของพวกเรา!”

“ยามนี้ท่านยังคงคำนึงถึงความผูกพันพ่อลูกอันน่าขันนั่น ทว่าอีกฝ่ายกลับคิดว่าตนเองเป็นจวิ้นจู่แห่งจวนจวิ้นอ๋องจิ้นไปตั้งนานแล้ว จะยังยอมรับว่าท่านเป็นพ่ออยู่อีกหรือ!”