ตอนที่ 170 ไม่หลงเหลือสิ่งใด

ตอนที่ 170 ไม่หลงเหลือสิ่งใด

ในขณะที่ฮูหยินโหวคิดจะร่ำไห้คร่ำครวญต่อไป หมายจะใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายอย่าง “สายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ” มาทำให้จาวจาวหวั่นไหว เสียงใสกระจ่างที่แฝงแววเย้ยหยันอยู่หลายส่วนพลันดังขึ้นจากด้านข้าง

เป็นเสี่ยวจือ

นางยืนเงียบ ๆ อยู่เบื้องหลังจาวจาวมาโดยตลอด ยามมองดูละครฉากเดียวของฮูหยินโหว ในดวงตาก็เอ่อล้นไปด้วยความชิงชังและเปลวเพลิงแห่งโทสะตั้งนานแล้ว

ยามนี้ ในที่สุดนางก็มิอาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป

เสี่ยวจือก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว ขวางอยู่ระหว่างจาวจาวและฮูหยินโหว บนใบหน้ากลมมนที่มักแฝงความอ่อนเยาว์อยู่เสมอนั้น บัดนี้กลับเปี่ยมล้นไปด้วยไอเย็นเยียบและความคมปลาบที่ไม่สมกับวัยของนาง

“ฮูหยินโหว”

นางจ้องมองฮูหยินโหวตรง ๆ น้ำเสียงมิได้ดัง ทว่าทุกคำกลับชัดเจน หนักแน่นก้องกังวาน

“ในเมื่อท่านเอาแต่วาจาว่า อยากรั้งจวิ้นจู่ของพวกเรากลับคืน อยากขอให้นางอภัยให้”

“เช่นนั้นก็มิสู้ ท่านลองเอ่ยออกมาดูเถิด”