ตอนที่ 155 ชวนให้ใจหนาวเหนียบ

ตอนที่ 155 ชวนให้ใจหนาวเหนียบ

ทว่าจักรพรรดิซู่เฟิงเพียงทอดพระเนตรมองเขาอย่างเย็นชา แววพระเนตรนั้นลึกล้ำซับซ้อน คาดเดาอารมณ์มิได้

“มิต้องรีบร้อน”

“รอจิ้นอ๋องนำหลักฐานกลับมาก่อน ถึงเวลานั้นค่อยตัดศีรษะก็ยังมิต่างกัน”

พระองค์ทรงชะงักไปเล็กน้อย สายพระเนตรกวาดมองใบหน้าขององค์รัชทายาทที่บิดเบี้ยวไปน้อย ๆ ด้วยความตึงเครียด

“เจิ้นชักอยากจะเห็นแล้วสิว่า เขาที่เป็นเจ้าเมืองเพียงคนเดียว จะกระทำตนบดบังท้องฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวได้อย่างไร”

ความนัยอันลึกซึ้งในประโยคนี้ ทำให้ใจขององค์รัชทายาทเย็นเฉียบลงไปครึ่งหนึ่งในพริบตา

เสด็จพ่อ ทรงเริ่มระแวงสงสัยเขาแล้ว

มิทันถึงหนึ่งชั่วยาม เฮ่ออวี้ชวนก็กลับมาแล้ว

ในมือของเขา ถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่งที่เหมือนกับเล่มของหลี่ซื่อไม่มีผิดเพี้ยน รวมถึงโฉนดที่ดินและตั๋วเงินปึกหนา