ตอนที่ 151 คงไม่เป็นไร

ตอนที่ 151 คงไม่เป็นไร

รถม้าเหยียบย่ำผ่านถนนหนทางที่เปรอะเปื้อนโคลนตม สิ่งที่สาดกระเซ็นขึ้นมามิใช่ละอองน้ำ หากแต่เป็นโคลนตมสีดำมะเมื่อมที่เจือปนกลิ่นคาวเหม็นเน่า

สองฟากฝั่งถนน เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของเรือนชานที่ถูกกระแสน้ำซัดพังทลาย หลงเหลือเพียงเศษซากกำแพงผุพังที่กำลังบอกเล่าถึงภัยพิบัติที่เคยเกิดขึ้นอย่างเงียบงันในสายลมหนาวอันยะเยือก

ลำต้นไม้ที่หักโค่น เครื่องเรือนที่แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และ... ซากศพที่เริ่มเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง ทั้งยังมีหนอนชอนไชปรากฏให้เห็นทั่วทุกหนแห่ง กองระเกะระกะระเกะระกะอยู่ริมทาง

มีทั้งซากศพของคนชรา คนหนุ่มฉกรรจ์ และยังมีร่างเล็ก ๆ อีกนับไม่ถ้วนที่เป็นของเด็ก ๆ

พวกเขาทุกคนล้วนมีสีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง ท่าทางคดงอ ราวกับว่าก่อนสิ้นใจนั้นต้องทนทุกข์ทรมานและหวาดกลัวอย่างแสนสาหัส

ภายในอากาศ อวลไปด้วยกลิ่นอายอันเข้มข้นจนมิอาจละลาย ซึ่งคละคลุ้งไปด้วยความเน่าเหม็น ความตาย และความสิ้นหวัง รมจนผู้คนแทบจะอาเจียนออกมา

ทั่วทั้งเมือง ตกอยู่ในความเงียบงันดุจป่าช้า

มิได้ยินเสียงมนุษย์แม้แต่แว่วเดียว มีเพียงฝูงกาบนกิ่งไม้โกร๋นที่ส่งเสียงร่ำไห้อันน่าขนลุกดัง “กา กา”

ผู้คนทั้งหมดล้วนตกตะลึงพรึงเพริดกับสภาพอันน่าเวทนาดุจนรกตรงหน้า