ตอนที่ 150 กุมเกม

ตอนที่ 150 กุมเกม

สิ้นเสียงของคนสนิทผู้นี้ บรรยากาศที่เดิมทีเคยอบอุ่นปรองดองพลันดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในชั่วพริบตา

สายตาของเฮ่ออวี้ชวนเย็นชาลงทันควัน ดุจคมกระบี่ที่ชักออกจากฝัก พุ่งตรงไปยังคนสนิทผู้ไม่รู้ความเป็นความตายผู้นั้น

รอยยิ้มบนพระพักตร์ของจักรพรรดิซู่เฟิงก็เลือนหายไปจนสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความน่าเกรงขามอันเยียบเย็นขององค์จักรพรรดิที่แม้ไม่พิโรธก็น่าสะพรึงกลัว

คนสนิทผู้นั้นถูกสายตาเย็นเยียบสองคู่จับจ้องพร้อมกัน ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง เกือบจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้นโดยตรง เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนเองพูดจาผิดพลาดเพราะมัวแต่จะประจบสอพลอ

“บ่าว…… บ่าวไม่ได้หมายความเช่นนั้นขอรับ…… บ่าวสมควรตาย! บ่าวพล่ามเพ้อเจ้อ!” เขาละล่ำละลักอ้าปากหมายจะแก้ไขความผิดของตน

“หุบปาก!” องค์รัชทายาทตวาดเสียงกร้าวตวัดห้ามเขา

ในใจของพระองค์ก่นด่าเจ้าคนโง่เง่าที่ทำการใดไม่สำเร็จแต่ก่อเรื่องเก่งกาจผู้นี้ไปนับพันนับหมื่นรอบ ทว่าบนใบหน้ากลับจำต้องแสดงท่าทีออกมา

พระองค์หันวรกายไปทางจักรพรรดิซู่เฟิงและจาวจาว แล้วค้อมคำนับอย่างนอบน้อมลึกซึ้ง

“เสด็จพ่อ หลานสาว เป็นลูกที่สั่งสอนคนไม่เข้มงวด…… ปล่อยให้เจ้าบ่าวสุนัขผู้นี้ล่วงเกินพวกท่าน ขอเสด็จพ่อและหลานสาวโปรดลงทัณฑ์พ่ะย่ะค่ะ!”