ตอนที่ 144 รู้จัก

ตอนที่ 144 รู้จัก

จาวจาววางมลทินไว้ด้านหนึ่ง จากนั้นจึงเปิดขวดกระเบื้องหยกขาวใบนั้นออก แล้วโรยผงยาสีขาวด้านในลงบนบาดแผลของเขาอย่างสม่ำเสมอ

ผงยาสัมผัสถูกบาดแผลพลันบังเกิดความเจ็บแปลบแสบร้อนระลอกหนึ่ง

ซูไป๋เจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

ทว่าไม่นานเขากลับพบว่าหลังจากความเจ็บแปลบสายนั้นผ่านพ้นไป ก็เป็นความเย็นสบายและสดชื่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับมีมืออันอ่อนโยนข้างหนึ่งกำลังลูบปลอบประโลมบาดแผลอันน่าเกลียดน่ากลัวเหล่านั้นของเขาอย่างแผ่วเบา ทำให้ทั่วทั้งร่างของเขาผ่อนคลายลง

“เสร็จแล้ว” จาวจาวยัดยาที่เหลืออีกครึ่งขวดใส่มือเขา “ยานี้เจ้ารับเอาไว้ เปลี่ยนยาวันละหนึ่งครั้ง ไม่เกินสิบวันก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว”

ซูไป๋มองดูขวดกระเบื้องหยกขาวล้ำค่าในมือ ในใจบังเกิดความรู้สึกหลากหลายระคนกัน

เขาอยากจะเอ่ยคำขอบคุณ ทว่าคำสองคำนั้นพอมาถึงริมฝีปากกลับอย่างไรก็เอ่ยไม่ออก

เขารู้สึกว่าคำว่า “ขอบคุณ” สองคำนี้เบาหวิวเกินไป ไม่อาจแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำให้แก่เขาได้เลยแม้แต่น้อย

ในเวลานั้นเอง ประตูห้องรับรองส่วนตัวก็ถูกเคาะดังขึ้น