ตอนที่ 145 เหตุใดกัน?

ตอนที่ 145 เหตุใดกัน?

บรรยากาศภายในจวนโหวผิงหนานอึมครึมหนักอึ้งเสียจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

เถาเยานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองดูใบหน้าของตนในกระจกทองแดงที่ยังคงหลงเหลือรอยฟกช้ำเขียวคล้ำ เล็บจิกแน่นลึกลงไปในฝ่ามือจนทิ้งรอยเสี้ยวจันทราสีเลือดเอาไว้หลายรอย

ยามนี้โหวผิงหนานกลับเย็นชาต่อนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

นับตั้งแต่นางกลับมาจากศาลต้าหลี่ นอกจากความห่วงใยอันฉาบฉวยผิวเผินในตอนแรกแล้ว หลังจากนั้นเขาก็อ้างว่าราชการยุ่งกระทั่งแทบจะไม่ยอมพบหน้านางเลย

แม้กระทั่งตอนที่นางอยากให้เขาช่วยหาคนให้ เขาก็บ่ายเบี่ยงปฏิเสธ สุดท้ายถึงกับโยนเรื่องนั้นคืนให้นางจัดการเองโดยตรง!

นี่เป็นท่าทีที่ท่านพ่อพึงมีกระนั้นหรือ?

ในใจของเถาเยาพลุ่งพล่านไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความเคียดแค้นอย่างไม่สิ้นสุด

นางไม่เข้าใจเลย ทั้งที่ตนเองทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพื่อครอบครัวนี้ไปมากมายถึงเพียงนั้น ประคองวาสนาจากชาติก่อนทีละสิ่งไปมอบให้ถึงตรงหน้าพวกเขา เหตุใดสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาจึงกลายเป็นผลลัพธ์เช่นนี้กัน?

คนโง่เขลาเบาปัญญาอย่างเซิ่งจางจือและเซิ่งไหวซวี่สองคนนั้น ยามนี้พอเห็นนางก็ราวกับเห็นผี พากันหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน