ตอนที่ 143 นัดหมาย

ตอนที่ 143 นัดหมาย

นึกถึงถ้อยคำที่คนผู้นั้นเอ่ยกับเขา นึกถึงอาหารมื้อนั้นที่คนผู้นั้นเลี้ยงเขา นึกถึงความหวังดีอันบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปนในแววตาของคนผู้นั้น

นั่นคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เขาได้สัมผัสมาตลอดสิบกว่าปีนี้

เขาจะมาตายไปเช่นนี้ไม่ได้

ดังนั้นในช่วงครึ่งหลังของคืนเขาจึงฝืนพยุงกายลุกขึ้น ลากสังขารที่เต็มไปด้วยบาดแผลหลบหนีออกจากตำหนักบูรพา จนกระทั่ง... มาถึงภัตตาคารแห่งนี้

ระหว่างทางที่มา ซูไป๋เคยคิดว่าอาหยางอาจจะจากไปนานแล้ว

และเคยคิดว่าอาหยางอาจไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ซูไป๋ลากย่างก้าวอันหนักอึ้งซวนเซมาตลอดทางจนถึงที่นี่ สิ่งที่ปรากฏสู่สายตามีเพียงความเย็นชาเดียวดาย

แสงจันทร์ย้อมเส้นทางของเขาให้กลายเป็นสีอันเยียบเย็น

ดั่งเช่นสี่ฤดูอันไร้ที่พึ่งพิงตลอดหลายปีมานี้ของเขา