กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 142 พี่สองกลัดกลุ้มใจ
“นี่ พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ เถาเยาผู้นั้นถูกคุมขังอยู่ในศาลต้าหลี่มาหลายวันแล้ว แม้แต่โหวผิงหนานไปก็ยังไม่ยอมปล่อยตัว จุ๊ จุ๊ จุ๊... ดูท่าครานี้พวกมันจะเจอปัญหาเข้าให้จริง ๆ เสียแล้ว”
“ได้ยินแล้ว เถาเยาผู้นั้นถูกตบปากไม่หยุด ราวกับแทบจะเสียโฉมอยู่รอมร่อ น่าเวทนายิ่งนัก ทว่านางก็สมควรแล้ว”
“นั่นสิ ใครใช้ให้นางบังอาจพูดจาเหลวไหลไร้สาระกลางถนนเล่า ช่างยากจะจินตนาการได้จริง ๆ... เด็กอายุสิบเอ็ดปีกลับสามารถเอ่ยถ้อยคำชวนพิศวงประหลาดล้ำพรรค์นั้นออกมาได้ ไม่รู้ว่าพ่อของนางสั่งสอนเด็กคนนี้มาอย่างไร!”
“...”
ถ้อยคำส่งสารเหล่านี้ค่อย ๆ ลอยเข้าหูของจ้าวซิงฮวา ทำให้เขาอดมิได้ที่จะขมวดคิ้ว
“...เถาเยา เกิดเรื่องแล้วหรือ”
อันที่จริงบางคราเขาก็มิอยากจะสนใจไยดีเถาเยาอีกแล้ว
คนผู้นี้ดูภายนอกคล้ายจิตใจดี ทว่ากลับเสแสร้งมือถือสากปากถือศีลอยู่บ้าง
ยิ่งคบหาอยู่นานเท่าใด เขาก็ยิ่งมิอาจเข้าใจการกระทำบางอย่างของนางได้เลย