กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางเผยซื่อได้ฟังรายงานของบ่าวแล้วก็รู้สึกหึ่ง ๆ ในศีรษะ โกรธเสียจนแทบอยากบีบถ้วยน้ำในมือให้แหลกคามือ
เพียงครึ่งวันสั้น ๆ นางก็แทบถูกบาปกรรมผู้นั้นทำให้โกรธตาย
เผยซื่อหลับตาลงเพื่อปิดบังความเดือดดาลในดวงตา ก่อนกัดฟันกรอดเอ่ยว่า “เจ้าออกไปได้แล้ว! บอกพ่อบ้านจี้ว่า...ทำตามที่คุณหนูใหญ่กล่าวก็พอ”
เจ้ามีปัญญารับไป แล้วจะมีปัญญาใช้หรือไม่เล่า?
หลังบ่าวที่มาร้องทุกข์จากไป เจียงอวิ๋นเหยาก็อดบ่นไม่ได้ “แม่ เหตุใดท่านจึงต้องยอมทำตามเจียงรั่วด้วย?”
นางโอหังเกินไปแล้ว ควรสั่งสอนให้นางรู้จักเก็บหางทำตัวเสียบ้าง
“เหยาเอ๋อร์ เจ้าเป็นว่าที่พระชายารัชทายาท ทั้งยังเป็นว่าที่...ฮองเฮา อย่าเพราะเรื่องเล็กน้อยไร้ความสำคัญเพียงเรื่องเดียว ทำลายภาพลักษณ์ของตนเอง”