กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“รั่วเอ๋อร์ มารดาของเจ้าจากไปตั้งแต่เจ้ายังเล็ก หลายปีมานี้เจ้าต้องได้รับความไม่เป็นธรรมมากมาย”
“วันนี้ที่พ่ออยากบอกเจ้าก็คือ ต่อให้เจ้าแต่งเข้าสู่จวนอ๋องอัน จวนอัครเสนาบดีก็จะเป็นบ้านของเจ้าไปชั่วนิรันดร์ พ่อจะเป็นที่พึ่งให้เจ้าเสมอ”
หลังจากอัครเสนาบดีเจียงกล่าวด้วยท่าทีเสแสร้งจบลง เขาก็มองเจียงรั่วด้วยดวงตาที่แดงเรื่อ
เจียงรั่ว: “......”
โอ้สวรรค์!
ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าเหตุใดฝีมือการแสดงของแม่ลูกตระกูลเผยจึงยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้
ที่แท้ตัวการใหญ่ที่สุดของการแสดงในจวนอัครเสนาบดีก็คือเจ้านี่เอง!
ทั้งสีหน้าและน้ำเสียง ล้วนแสดงได้สมจริงเกินไปแล้ว แม้ข้าจะมีชีวิตมาถึงสองชาติ ก็ยังต้องยอมศิโรราบ!
ชิ การแสดงละคร ใครก็ทำได้ทั้งนั้นมิใช่หรือ?