ตอนที่ 0020

⬢⬢⬢

ตอนที่ 20 พี่ชายหวยอัน

ชุยข่ายมองดูคนทั้งหลาย “ไม่ทราบว่าพวกเจ้าล่าสัตว์ชนิดใดกันเป็นส่วนใหญ่หรือ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นพวกเจ้าส่งสัตว์ป่าชนิดใดมาให้ภัตตาคารเลย” ชุยข่ายคิดในใจว่าการที่สามารถล่าอสรพิษตัวใหญ่ขนาดนั้นได้ ย่อมพิสูจน์ว่าคนสองคนที่อยู่เบื้องหลังเด็กสาวผู้นี้ต้องมีวรยุทธ์อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

“อ้อ ท่านเจ้าของกิจการ พวกเราปกติไม่ได้ล่าสัตว์หรอกเจ้าค่ะ เพียงอาศัยขุดผักป่าประทังชีวิตไปวัน ๆ เท่านั้น” จ้าวจิ้งไม่อยากพูดคุยกับชุยข่ายมากเกินไป นางรู้สึกเสมอว่าชุยข่ายผู้นี้เจ้าเล่ห์เกินไป ไม่ใช่คนดีเท่าใดนัก

“อ้อ! พรานป่ามืออาชีพหลายคนยังไม่กล้าล่าอสรพิษตัวใหญ่ขนาดนั้นเลย ในเมื่อท่านทั้งสองมีวรยุทธ์ติดตัว เหตุใดจึงไม่ยึดอาชีพพรานป่าเล่า?” ชุยข่ายกล่าวจบประโยค

เถียนเหอจึงกล่าวว่า “พวกเราจะมีฝีมือเช่นนั้นได้อย่างไรกัน นี่เป็นฝีมือของหลานสาวข้าต่างหาก” สองพี่น้องถูกเรียกขานว่าท่านอาจารย์เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกเขินอายไม่น้อย

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป ทำเอาชุยข่ายตกตะลึง เด็กสาวผู้นี้กล้าล่าอสรพิษเชียวหรือ เขาคาดเดาว่านางคงมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ไม่นึกเลยว่าใจคอจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ จ้าวจิ้งมองชุยข่ายก็เข้าใจทันทีว่าเขากำลังหลอกถามข้อมูล นางเดิมไม่อยากเปิดเผย แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้วก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็คงไม่ได้ข้องเกี่ยวกันมากนัก

ชุยข่ายจ้องมองจ้าวจิ้ง ราวกับต้องการมองทะลุเข้าไปในตัวนาง เด็กสาวผู้นี้มีสิ่งที่คาดเดาไม่ได้อยู่มากมาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นใครสักคนถึงเพียงนี้