เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 21 คลื่นลมในงานเลี้ยง (ตอนต้น)
จ้าวจิ้งมองดูคนเฒ่าคนแก่และเด็กเล็กในครอบครัวนี้ ทุกคนต่างคอยเป็นห่วงเป็นใยนางในทุกเรื่อง หัวใจของนางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ที่แท้นี่คือความรู้สึกของการถูกคนในครอบครัวรักและทะนุถนอม
“ท่านปู่ ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะไม่เสี่ยงทำเช่นนี้อีกแล้ว ท่านอย่าได้ดุด่าพวกเราอีกเลยได้หรือไม่” เด็กสาวสองคนยืนขนาบข้างซ้ายขวา ต่างพากันเขย่าแขนหลี่เจิ้งอย่างแรงเพื่อออดอ้อน ใครเล่าจะทนไหว
“ได้ ๆ ๆ ครั้งนี้ถือเป็นครั้งสุดท้ายนะ”
“ครั้งสุดท้ายเจ้าค่ะ รับรอง” ทั้งสองรีบยกมือขึ้นแสดงท่าทีรับรองทันที
“ท่านพ่อ นี่คือเงินที่หามาได้ในวันนี้ หลังจากหักค่าใช้จ่ายแล้วยังเหลือเท่านี้ขอรับ” เถียนจวินเทเงินก้อนสีขาววาววับออกมาจากกระเป๋า คนทั้งครอบครัวมองดูจนตาค้าง
“คุณพระช่วย นี่... นี่... ตลอดชีวิตของคนแก่อย่างข้ายังไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย”
“นั่นสิขอรับท่านปู่ ข้าเรียนหนังสืออยู่ในอำเภอ ตามหลักแล้วก็น่าจะพอผ่านโลกมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้เช่นกัน” หวยอันมองจ้าวจิ้ง เขาไม่ใช่คนโง่ ก่อนหน้านี้ท่านปู่ไปอำเภอเคยเล่าเรื่องของจ้าวจิ้งและพี่น้องให้เขาฟังแล้ว เขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของเด็กสาวผู้นี้
หลี่เจิ้งเก็บเงินทั้งหมดใส่ถุงผ้า “แม่หนู ปู่รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของเจ้า เงินก้อนนี้เจ้าควรเป็นผู้เก็บไว้”