เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 221 การอ่านหนังสือก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น
สายลมฤดูใบไม้ร่วงเริ่มพัดโชย หากสวมใส่เสื้อผ้าเหมาะสมคงรู้สึกสบายยามลมพัดผ่าน
หลินลั่วอวี่สวมเสื้อผ้าบางกอก เมื่อถูกลมพัดจึงรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว นางค้นหาเสื้อตัวในที่เก่าปานกันและบางกอกอีกตัวมาสวมทับ
เสื้อตัวในตัวนี้เล็กไปเสียหน่อย สวมแล้วรัดรึงเล็กน้อย ทว่ากลับทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาได้
หลินลั่วอวี่ขยับร่างกาย อาจเพราะนางผ่ายผอม เสื้อผ้าที่ค่อนข้างเล็กตัวนี้จึงไม่ได้ทำให้รู้สึกทรมานเกินไปนัก
ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะการดำรงชีวิตรัดรึงนางอย่างหนักหน่วงยิ่งกว่ากระมัง
แต่ในวันนี้ การดำรงชีวิตได้มอบโอกาสให้หลินลั่วอวี่ได้หายใจหายคอ
เมื่อวานตกปลาขึ้นมาได้ 5 ตัว หลินลั่วอวี่มอบให้หลี่จวินจื่อ 2 ตัว และมอบให้ป้าที่คอยดูแลตนเองเป็นครั้งคราวอีก 1 ตัว
คืนนั้นตอนหิวหิว ก็กินไปแล้ว 1 ตัว
ยามนี้ยังเหลือข้าวเปลือกอยู่นิดหน่อยกับปลาอีก 1 ตัว ปลาเก็บไว้นานไม่ได้ หลินลั่วอวี่จึงเลือกที่จะจัดการปลาตัวนี้ในวันนี้