กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 222 มิอาจทราบเหตุใด
เรือนเล็ก หลี่จวินจื่อรดน้ำแปลงผักเสร็จสิ้น ล้างมือแล้วจึงเดินเข้าสู่ภายในห้อง
บนโต๊ะหนังสือ หลินลั่วอวี่กำลังอ่านตำราด้วยสายตาไม่แยแสสิ่งใด
หลี่จวินจื่อกวาดตามองสองที พลันตะโกนขึ้นประโยคหนึ่ง “ดวงจิตล่องลอยนอกฟ้าแล้วสิ”
หลินลั่วอวี่สะดุ้งสุดตัว สายตามองไปยังหลี่จวินจื่อ
หลี่จวินจื่อยกกาชาขึ้นมารินน้ำหนึ่งถ้วย “เหนื่อยก็พักผ่อน หรือออกไปเดินเล่นเสียหน่อย ตำรามองเมื่อใดก็ดูได้ทั้งนั้น”
หลินลั่วอวี่เม้มปาก เอ่ยเสียงแผ่วเบาประโยคหนึ่ง “อาจารย์……”
“อืม?” หลี่จวินจื่อสายตาสับสนมองไป
หลินลั่วอวี่ก้มหน้า ลูบคลำตำราตรงหน้าเบา ๆ “ที่อาจารย์ทำก็มากพอแล้ว สามารถไปภูเขาจวินจื่อได้แล้วขอรับ”
หลี่จวินจื่อได้ยินคำ พยักหน้าด้วยสีหน้ากระจ่างแจ้ง “ที่แท้ก็คือลั่วอวี่เริ่มรำคาญอาจารย์เสียแล้ว”