กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 7 หยุดมือ!
แม้จะเห็นแล้ว แต่ลี่สิงเทียนกลับมิได้รีบเข้าไปหยิบ เขาเพียงหมุนตัวกลับมาป้องมือเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง:
“ขอบพระคุณผู้อาวุโส”
ฉู่ซิงเฉินโบกมือ สีหน้าราบเรียบสงบนิ่ง
ลี่สิงเทียนค่อย ๆ ยัดกายลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปยังหยกกระดูกพันปีชิ้นนั้นที่เฝ้าถวิลหาหลังถือกำเนิดใหม่
เขายกมุมโต๊ะขึ้น แล้วกุมหยกกระดูกพันปีที่มีรูปร่างคล้ายก้อนหินไว้ในมืออีกครั้ง ลี่สิงเทียนยกภูเขาออกจากอกได้เสียที
หลังจากป้องมือขอบคุณฉู่ซิงเฉินอีกหน ลี่สิงเทียนก็รีบนำหยกกระดูกพันปีชิ้นนั้นถอยออกจากอารามร้างไป
หลี่อิ่งหลิงมองดูลี่สิงเทียนที่เดินจากไป จากนั้นจึงก้าวเท้าเข้ามาในอารามร้าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย:
“อาจารย์ ท่านปล่อยให้เขาไปเช่นนี้หรือขอรับ”
อาจารย์ผู้ที่ไม่เห็นผลประโยชน์ก็จะไม่ยอมกระดิกตัว เหตุใดครั้งนี้จึงใจกว้างยอมให้ผู้อื่นเอาของไปแล้วจากไปง่าย ๆ เช่นนี้