ตอนที่ 3 ศิษย์วางใจ เถิด ปรมาจารย์ คอยต้นทางให้เจ้าเอง

ตอนที่ 3 ศิษย์วางใจ เถิด ปรมาจารย์ คอยต้นทางให้เจ้าเอง

ยามที่หลี่อิ่งหลิงเดินมอมแมมกลับมาถึงอารามร้างจากในป่าลึกแห่งนี้ ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

บนกระโปรงเซียนพลิ้วสีชมพูก็เต็มไปด้วยโคลน บนใบหน้ามีรอยโคลนตมอยู่หลายสาย

ไม้ในมือเปลี่ยนเป็นกระต่ายป่าตัวหนึ่ง

เดิมทีเป้าหมายคือไก่ป่าจริง ๆ แต่ไก่ป่าล้วนเกาะอยู่บนต้นไม้ จะจับง่ายปานนั้นได้อย่างไร

ทำได้เพียงจับกระต่ายน้อยน่าสงสารมาตัวหนึ่ง แม้ในใจจะตัดใจไม่ลง

กระต่ายน้อยน่ารักมากจริง ๆ แต่ท้องน้อย ๆ น่าสงสารกว่าไม่ใช่หรือ

ผลักประตูอารามร้างเปิดออก

สายตาของหลี่อิ่งหลิงมองไป อาจารย์ราคาถูกของตนกำลังต้มน้ำร้อนอยู่

ฉู่ซิงเฉินมองไปยังหลี่อิ่งหลิงที่หน้าตาดูมอมแมม ถอนหายใจพลางเอ่ยถามว่า