กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 348 ฉินห้าเย่จัดงานเลี้ยง รถยนต์สีดำ 2 คันแล่นออกจากเขตเมืองฮั่นโข่วตอนหมอกยามเช้าสลายไปหมดแล้ว
หวังเสวี่ยฉินนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันหน้า มองเสี่ยวผิงอันที่หลับอยู่ในอ้อมแขนฟู่เหวินเพ่ย
ลมหายใจของเด็กน้อยสม่ำเสมอและยาว มือเล็ก ๆ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกลับมากำคอเสื้อของหวังเสวี่ยฉินอีกครั้ง
หวังเสวี่ยฉินก้มมองเขา แล้วยื่นมือไปเช็ดฟองน้ำลายตรงมุมปากเบา ๆ
“เด็กคนนี้ไม่กลัวคนแปลกหน้าจริง ๆ”
“ใครอุ้มก็ได้ ใครอุ้มก็หลับ”