กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349 ฉินหวยจิ่นเสียใจแล้ว
หลังฉินหวยอวี๋ถูกถีบ เขาก็แยกเขี้ยวยิงฟันพลางลูบขา ปากยังไม่ยอมหยุดบ่น “พี่ลงเท้าหนักเกินไปแล้ว ผมพูดความจริงนี่?”
เขาเหลือบมองอี้ผิง แล้วรีบเบนสายตากลับ ราวกับกลัวว่าจะโดนถีบอีก แต่เสียงก็ยังห้ามไม่อยู่
“อีกอย่าง อี้ผิงก็ไม่ใช่คนนอก”
“ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องรู้อยู่ดี”
ฉินหวยจิ่นเอ่ยขึ้น “อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล”
“ทางโรงเรียนหยุดจริง ๆ ผมเลยแวะกลับมาหาพ่อ”