กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 อี้ผิงกลับเซี่ยงไฮ้
สิบวันต่อมา
อี้ผิงกับคนอื่น ๆ กลับมาช้ากว่าที่คาดไว้เล็กน้อย
ยามเช้าที่ฮั่นโข่วมีหมอกบาง ๆ ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำแยงซี ปกคลุมอาคารสีเทาขาวของโรงพยาบาลเหรินจี้ไว้ในแสงยามเช้าที่ชุ่มชื้นและนุ่มนวล
เสี่ยวผิงอันตื่นแล้วในห้องพักผู้ป่วย กำลังพิงหมอนที่พับซ้อนกันอยู่
มือกำหูของเสือผ้าตัวหนึ่งไว้
ในปากส่งเสียงอ้อแอ้