กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 ฟู่เหวินเพ่ยหนีตามชายชู้ถูกจับ เว่ยกวงสงหน้าเผือดแล้วเปลี่ยนเป็นเขียว เขียวแล้วเปลี่ยนเป็นขาว
เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง อ้าปากแล้วกลับพูดไม่ออกสักคำ
นายทหารคนสนิทหลี่โบกมือ คนหลายคนพุ่งเข้าไปกระชากเว่ยกวงสงออกจากตู้รถม้า แล้วเหวี่ยงเขาลงกับพื้น
“พาตัวไป”
ลู่เจิ้นหัวไม่มองฟู่เหวินเพ่ย
เขาหันหลังเดินจากไป ไม่พูดกับเธอสักคำ
ก่อนจากไป นายทหารคนสนิทหลี่กลับเปิดม่านรถม้าแล้วมองเธอแวบหนึ่ง
ในแววตานั้นมีทั้งความผิดหวัง ความเห็นใจ ความหงุดหงิดที่เธอไม่เอาไหน และความเย็นชาราวกับถูกคนทรยศหักหลัง
“ฮูหยินแปด!”
เขาพูดเสียงเบามาก “คุณเลอะเลือนแล้ว”