กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 ฟู่เหวินเพ่ยทอดทิ้งลูกหนีตามชาย หลายวันมานี้ฟู่เหวินเพ่ยเอนกายพักรักษาบาดแผลอยู่บนเตียง แล้วได้ยินเสียงประตูดังขึ้น
เธอเงยหน้าก็เห็นชุ่ยผิงเดินเข้ามาอย่างลนลาน มือบีบซองจดหมายไว้ ใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ
“ฮูหยินแปด… นี่… นี่มีคนสอดเข้ามาใต้ธรณีประตูหลังเรือน”
ฟู่เหวินเพ่ยรับซองจดหมายมา มองปราดเดียวก็จำลายมือได้ว่าเป็นของเว่ยกวงสง
เธอเคยเห็นเขาเขียนชื่อลงบนตัวอย่างผ้าไหม ลายมือเหมือนตัวเขา ดูเรียบร้อยเป็นระเบียบ แต่ลึก ๆ กลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่จนบอกไม่ถูก
เธอเปิดจดหมาย มีกระดาษเพียง 1 แผ่น เขียนข้อความสั้น ๆ ไม่กี่บรรทัด