กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 เว่ยกวงสงชวนไปดูงิ้ว
ฟู่เหวินเพ่ยคิดอยู่นาน หลังจากเธอพูดว่าไปกับคุณไม่ได้ เว่ยกวงสงก็ไม่ได้บังคับเธออีก
เขาเพียงเงียบอยู่นาน นานจนฟู่เหวินเพ่ยคิดว่าเขาคงจะหันหลังจากไป
แต่สุดท้ายเขาก็แค่พยักหน้า พูดเสียงแหบพร่าว่าได้
นับแต่นั้น เว่ยกวงสงยังคงมาที่ร้านผ้าไหมแพรทุกวัน แต่ไม่เอ่ยคำว่า “ไปกับฉัน” อีกเลย
ราวกับเขาเก็บความรู้สึกนั้นซ่อนไว้ในใจ แล้วฝังมันลงในช่วงเวลาที่อยู่เป็นเพื่อนกันวันแล้ววันเล่า
บางครั้งเขาก็นำผลไม้เชื่อมมาหนึ่งห่อ บางครั้งก็เอาขนมดอกกุ้ยฮวามาสองชิ้น บางครั้งก็ไม่เอาอะไรมาเลย แค่นั่งบนม้านั่งยาวหน้าห้องตัดผ้า มองเธอเย็บผ้า
“คุณนั่งอยู่แบบนี้ทั้งวัน ไม่เบื่อหรือ”
ครั้งหนึ่งฟู่เหวินเพ่ยอดถามไม่ได้
“มองคุณแล้วไม่เบื่อ”