เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19 ฟู่เหวินเพ่ยโกหกว่าจะไปจุดธูป วันพุธใกล้เข้ามาทุกที
การต่อสู้ในใจของฟู่เหวินเพ่ยดำเนินไปวันแล้ววันเล่า แต่ก็ยังไม่มีฝ่ายใดเป็นผู้ชนะ
ตอนกลางวันอยู่ในร้านผ้า เธอยังพอฝืนใจไม่ให้คิดถึงเรื่องนั้นได้
แต่พอตกกลางคืน เด็ก ๆ เข้านอนกันหมด ทั้งตระกูลลู่เงียบสงัด ความคิดที่กดเอาไว้ตลอดทั้งวันก็พรั่งพรูขึ้นมา ราวกับคลื่นน้ำที่ไม่อาจขวางกั้น
เธอนอนพลิกไปพลิกมา นับแกะที่นับมานับพันครั้ง ยิ่งนับก็ยิ่งตาสว่าง
หรูผิงพลิกตัวอยู่ข้างกาย มือเล็ก ๆ วางพาดแขนเธอ ส่งเสียงเรียกงึมงำ ก่อนจะหลับสนิทไปอีกครั้ง
ฟู่เหวินเพ่ยก้มมองใบหน้าของลูกสาวตัวน้อย แก้มอมชมพู ปากจู๋น้อย ๆ ระหว่างหลับไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงอะไรจึงยิ้มอยู่
หัวใจของเธออ่อนยวบลงในทันที และในเวลาเดียวกันก็ปวดหนึบขึ้นมา
เด็กคนนี้ยังเล็กนัก แม้ซินผิงจะโตขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ร่างกายของซินผิงก็ไม่แข็งแรง ตั้งสามวันสองวันก็ไอ พอเปลี่ยนฤดูกาลก็ต้องป่วยสักครั้ง