กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 คำสารภาพรักของเว่ยกวงสง
ฟู่เหวินเพ่ยนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องตัดผ้า มือจับเข็มกับด้ายไว้ แต่สายตากลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เว่ยกวงสงมาแล้ว เธอไม่ได้ลุกหนีไปทันที เพียงก้มมองผืนผ้า
“วันนี้ทำไมไม่พูดอะไรเลย”
เว่ยกวงสงพิงกรอบประตู น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม
“จะพูดอะไรล่ะ”
ฟู่เหวินเพ่ยพูดเสียงเบา
“เรื่องในใจของคุณ”
เขาเดินเข้าไปนั่งห่างจากเธอสองก้าว แล้วหยิบเศษผ้าชิ้นหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ “วันนี้มีใครรังแกคุณหรือเปล่า”
ฟู่เหวินเพ่ยส่ายหน้า
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ถามขึ้นกะทันหัน “คุณเว่ย ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้”