กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 ฟู่เหวินเพ่ยย้ายกลับเรือนหลัก
เฉี่ยวเอ๋อร์เพิ่งออกไป อี้ผิงก็ร้องไห้ขึ้นมาในห้องด้านใน
หวังเสวี่ยฉินลุกไปอุ้มลูกสาว ก้มมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่คล้ายตัวเองแล้วใจพลันรู้สึกซับซ้อน
เธอกลัวอะไร
ไม่ใช่กลัวฟู่เหวินเพ่ยย้ายกลับเรือนหลัก
เรือนหลักกว้างขนาดนี้ จะมีคนอยู่เพิ่มหรือลดไปอีกคน เธอหวังเสวี่ยฉินไม่สนใจ
เธอกลัวว่าฟู่เหวินเพ่ยมีซินผิงอยู่ในมือ
ซินผิง เด็กเก้าขวบที่อ่านออกเขียนได้ ร้องไห้ต่อหน้าลู่เจิ้นหัวได้น่าเวทนา ทุกคำพูดแทงตรงจุดอ่อนของลู่เจิ้นหัว
เธอหวังเสวี่ยฉินจะต่อสู้กับฟู่เหวินเพ่ยสักร้อยกระบวนท่าก็ได้ แต่เธอสู้กับเด็กเก้าขวบคนหนึ่งไม่ได้
เพราะแค่ซินผิงร้องไห้ ลู่เจิ้นหัวก็เชื่อทุกอย่างแล้ว