เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ร้านกี่เพ้าของหวังเสวี่ยฉิน สามปีผ่านไปในพริบตา
อี้ผิงวัย 3 ขวบมัดจุกเล็ก ๆ สองข้าง เป็นวัยซุกซนและร่าเริงที่สุด วิ่งไล่ตามหรูผิงไปทั้งวัน
นิสัยของหรูผิงสงบกว่าอี้ผิงมาก พูดจาเนิบช้าเป็นระเบียบ ดูคล้ายผู้จัดการหญิงตัวน้อย
ตลอด 3 ปีนี้ ฟู่เหวินเพ่ยไม่เคยได้หยุดพักเลย
เธอไม่ใช่ผู้หญิงโง่เขลา…
เมื่อก่อนที่สูญเสียความโปรดปรานไป ก็เพราะเธอเอาแต่ร้องไห้ พอร้องมากเข้า ผู้ชายก็เบื่อ
ตอนนี้เธอฉลาดขึ้นแล้ว ไม่โวยวาย ไม่ทะเลาะ ไม่แย่งชิง ทำเพียง 2 อย่าง คืออบรมลูกให้ดี และดูแลลู่เจิ้นหัวให้สุขสบาย
ลู่เจิ้นหัวเอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพูดว่า “ฝีมือแบบนี้ของเธอหาได้ยากจริง ๆ”
ฟู่เหวินเพ่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน “นายท่านทำงานข้างนอกมาทั้งวัน กลับมาก็ควรได้ผ่อนคลายบ้าง”
“เรื่องอื่นเหวินเพ่ยอาจทำไม่เก่ง แต่ดูแลนายท่านยังพอทำได้”