บทที่ 47: “ทำไมต้องซ่อนกระดาษโน้ตไว้ในแผลด้วย?!”

บทที่ 47: “ทำไมต้องซ่อนกระดาษโน้ตไว้ในแผลด้วย?!”

หลินจี้ชอบอาชีพครูมาก

ความฝันตั้งแต่เด็กของเขาคือการได้เป็นครู และเมื่อโตขึ้น เขาก็ทำตามความฝันในวัยเด็กได้สำเร็จ

ระหว่างการสอนและอบรมสั่งสอนนักเรียน ย่อมมีเรื่องน่าปวดหัวอยู่บ้าง อย่างเช่นนักเรียนที่สอนได้ยาก

นักเรียนที่สอนได้ยากที่สุดคงไม่มีใครเกินเฉินเยี่ยน

จริงๆ แล้วหลินจี้ไม่ได้เกลียดเฉินเยี่ยน เพียงแต่เสียดายที่อีกฝ่ายไม่ยอมพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น

ผลการเรียนของเฉินเยี่ยนอยู่ระดับกลางค่อนไปทางต่ำ แต่หลินจี้รู้ว่าเขาทำได้ดีกว่านั้น

เขาเคยหาโอกาสคุยกับเฉินเยี่ยนหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความล้มเหลว

สิ่งที่ทำให้เขา “ยอมแพ้” จริงๆ คือคำพูดประโยคหนึ่งของเฉินเยี่ยน

‘ครูครับ อย่าเสียเวลากับผมอีกเลย’