บทที่ 48: “ขอโทษ เป็นความผิดของฉันเอง”

บทที่ 48: “ขอโทษ เป็นความผิดของฉันเอง”

ตอนนี้เวลาใกล้หมดกิจกรรมแล้ว

หลังรักษาเสร็จ เฉินเยี่ยนก็พาทั้งสี่คนลงไปชั้นหนึ่ง เพื่อรวมกลุ่มกับทีมอีกทีม

ชั้นหนึ่งมีชั้นหนังสืออยู่มากมาย ภายในเต็มไปด้วยหนังสือของเด็กๆ ส่วนทีมอีกทีมกำลังค้นหาเบาะแสท่ามกลางชั้นหนังสือเหล่านั้น

ที่น่าดีใจก็คือ พวกเขาหาเจอจริงๆ

อวี๋เจ๋อชิงพูดขึ้นว่า “พวกเราเห็นข้อความบรรทัดหนึ่งในหนังสือนิทาน เนื้อหาคือ ‘ดีใจจัง จะได้ถูกรับเลี้ยงแล้ว อยากให้ถึงวันขึ้นปีใหม่เร็วๆ’”

เฉินอวี๋อันก็เล่าเบาะแสที่พวกเขาพบเช่นกัน

ส่วนเฉินเยี่ยนหยิบกระดาษโน้ตที่เปื้อนเลือดจนทั่วออกมาแล้วพูดว่า “สกปรกไปหน่อย แต่ยังอ่านได้”

พูดจบ เขาก็ยื่นกระดาษโน้ตให้ผู้เล่น