บทที่ 253

บทที่ 253

"สหายวิถีใจกว้างยิ่งนัก!" หยางเหมยประสานมือคารวะ กล่าวชื่นชมด้วยความรู้สึกทึ่ง "สมเป็นทายาทของเทพบิดาผานกู่เสียจริง!"

โจวหยานยิ้ม

เขาโบกมืออย่างถ่อมตัว พร้อมกับประสานมือคารวะตอบเช่นกัน

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น

"สหายวิถีหยางเหมยกล่าวชมเกินไปแล้ว นี่คือหน้าที่ของทายาทผานกู่สมควรทำ ไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึง ไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงเลย!"

ดวงตาของหยางเหมยเป็นประกายขึ้น กวาดสายตามองไปยังหงจวินที่ยืนอยู่ด้านข้างพลางรู้สึกเคืองใจเล็กน้อย

"คนเรานี่เทียบกันไม่ได้จริง ๆ พอลองเทียบกันดูแล้ว ถึงได้รู้ว่าใครคือคนดี พอเอาสินค้ากับสินค้ามาเทียบกัน ถึงได้รู้ว่าสิ่งไหนคือของดี!"

โจวหยานหัวเราะในใจแอบลอบมองหยางเหมยที่กำลังยิ้มแย้ม เอ่ยกับตัวเองในใจว่า ไม่น่าเล่าพวกเจ้าถึงได้กลายเป็นหมากของหงจวินกันหมด

สมองของแต่ละคนนี่มันเป็นแป้งเปียกไปเสียแล้วจริง ๆ