บทที่ 254

บทที่ 254

โจวหยานสลัดลมปราณเฉียนคุนปฐมกาลออกมา ถวายแด่ผู้ทรงธรรมว่านเต้า แม้ผู้อื่นต่อหน้าอาจไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด แต่ลับหลังต่างก็ดูแคลนความประพฤติของบรรพจารย์วิถีหงจวินกันทั้งสิ้น

ตี้จุนและคนอื่น ๆ กลายเป็นหมากของหงจวินไปเสียแล้ว

ซ้ำในใจยังตื่นตระหนกยิ่งนัก!

แม้ตี้จุนจะเป็นจักรพรรดิรุ่นหนึ่ง เล่ห์เหลี่ยมล้ำลึกไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่ยามนี้ในใจก็ยังหวั่นไหวระทึก ภายในใจแอบแค้นเคืองหงจวินขึ้นมาเงียบ ๆ

ยิ่งมีความกังวลถึงจุดจบสุดท้ายของเผ่าอสูร เกรงว่าจะลงเอยดั่งบรรพชนเฉียนคุน ถูกฆ่าทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ หรือกระต่ายตายสุนัขล่าเนื้อถูกต้ม ธนูวิเศษเก็บขึ้นหิ้งเมื่อยามไร้ศึก

"หา?" ตี้จุนจิตใจไม่สงบ รู้สึกว่าหนทางข้างหน้าของเผ่าอสูรช่างมืดมนไร้จุดสิ้นสุด สำหรับลิขิตสวรรค์ที่ว่าเผ่าอสูรไม่มีวันสูญสิ้น ก็มิได้มีความปีติยินดีแม้แต่น้อย

กลับรู้สึกราวกับภัยพิบัติกำลังคืบคลานเข้ามา