บทที่ 172

บทที่ 172

บรรพจารย์วิถีหงจวินปรากฏกาย!

โจวหยานและบรรพอูทั้งสิบสอง ไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย

การไม่ปรากฏตัวต่างหากถึงจะเป็นเรื่องแปลก

"พวกเจ้ายังไม่รีบปล่อยว่านเต้าอีก!"

บรรพจารย์วิถีหงจวินสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงทรงอำนาจ ในแววตาประกายแสงเย็นเยียบแฝงอยู่ พื้นที่รอบกายราวกับจะแข็งค้างภายใต้กลิ่นอายอริยะ

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าที่อยู่ในกรงขังเมื่อเห็นบรรพจารย์วิถีหงจวินซึ่งเป็นองค์อริยะปรากฏกายด้วยตนเอง ก็ถอนหายใจยาวออกมาคราหนึ่ง สีหน้ายิ่งดูหม่นหมองลงไปอีกสามส่วน

น่าอนาถที่เขาคือแผนการและกลอุบายทั้งมวลของร่างจริงที่รวมเข้าด้วยกัน ทว่ากลับต้องพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่าเหนือกลอุบายมากมายของเผ่าอู

ในเวลานี้ ยิ่งสร้างความเดือดร้อนจนบรรพจารย์วิถีหงจวินผู้เป็นบรรพจารย์วิถีต้องเสด็จมาด้วยพระองค์เอง

ไม่มีเหตุผลอื่นใด!